Tijd voor een nieuw dagboek

MSS

Door Marleen Sahetapy – Sapulette

December 2010

Het is al een tijdje geleden dat ik ook maar iets heb opgeschreven. Ik heb eigenlijk helemaal niet meer geschreven de laatste maanden. Ik weet ook eigenlijk niet waar ik in hemelsnaam zou moeten beginnen. Ik ken mezelf nu even niet. Ik ben een ander mens, zo voelt het althans. Het is net of ik weer even op zoek moet gaan naar mezelf. Niet dat ik mijn oude ‘ik’ weer zal gaan vinden, nee.. ik zal een nieuwe versie van mezelf moeten uitvinden. Een verbeterde versie?? Dat weet ik nog niet.. in ieder geval een ‘update’.

De tijd zal leren of deze nieuwe versie een update is of gewoon een totaal andere versie van Marleen. Die van Marleen zonder Moeder.

Ik schreef als tiener heel veel voor mijn neef nadat hij een ouder verloren had. Zodat de tijd niet aan hem voorbij zou gaan, zodat hij later kon lezen wat er nu allemaal gebeurde… omdat ik het opschreef. Ik heb mijn dagboek cadeau gedaan en hij zei dat het hem goed deed omdat hij er veel niet meer van had onthouden. Nu denk ik steeds: ‘Marleen schrijf dingen nou op, want op dit moment schrijft er niemand voor jou. Je zal je eigen verhaal moeten opschrijven wil je niet dat het aan je voorbijgaat.’ En hoe triest ik mijn verhaal op dit moment ook vind, het is niet iets waar ik zomaar aan voorbij wil gaan.

Ik wil mezelf volgen in dit nieuwe verhaal en straks teruglezen hoe de nieuwe versie van mezelf haar draai weer gevonden heeft. Ik geloof namelijk wel dat alles weer goed komt… alleen hoe en wanneer dat weet ik nog even niet.

December 2012
Ik ontving de uitnodiging van Henry om een stukje te schrijven voor een nieuw item op z’n blog. Ik schrijf graag, maar had spontaan ‘een writersblock’. Een stukje openbaar posten maakte me onrustig. Ik wil zoveel vertellen maar, héb ik ook iets te vertellen dat mensen überhaupt willen lezen? Hoewel hij me probeerde gerust te stellen met ‘djangan pusing otak’ (maak je geen zorgen, red.)… was dat exact wat er gebeurde. Ik zat middenin de decemberdrukte van Maë Pamana, mijn bedrijf, en boven de grote pan rendang had ik in gedachten al 5 blogposten half af. En van alle 5 dacht ik.. ‘leuk’ maar leuk genoeg? En daar was die weer.. ‘Writersblock’. Kort gevolgd door een trilling en een beltoon.

Ik pak voorzichtig mijn iPhone en zie dat er een nieuwe blogpost is van Henry, getiteld “Ik moet nog zoveel doen”. Ik dacht aan mijn ‘to-do-lijst’ en lachte, want ook ik moest nog zoveel doen. Ik opende zijn blog en ik was tot tranen geroerd. Henry schrijft dat hij dit persoonlijke gesprek en verhaal van zijn moeder gepost had ‘Om hoop te delen’ beseffende dat bij velen het verhaal anders afloopt.

Ik ben één van die ‘velen’ waar het verhaal anders afloopt, maar misschien kan ik toch hoop delen. Eind 2010 wilde ik vooral schrijven om ‘mezelf te volgen’. De afgelegde weg is nu ruim 2 jaar. Soms zat ik op een snelweg en vloog de tijd hoewel ik ook dagen had met ‘langzaam tot stilstaand verkeer’

Maar dit kan ik erover schrijven; Het gaat het mij en mijn gezin best goed af. Als de storm even gaat liggen en het stof wat is gedaald, kun je toch zien wat er uiteindelijk achterblijft en overblijft.

Het fundament is blijkbaar goed, dus daar bouwen we gewoon op verder, met het motto ‘Take it one day at a time.’ Ik heb mijn draai weer gevonden maar laat ik wel zeggen dat ik ‘anders draai’ en dat zal zo blijven.

‘T heengaan van mijn moeder heeft alles veranderd, geen update, geen andere versie, gewoon een hele andere wereld, Windows versus Mac. Ik dan dus dankbaar en óók blij terugkijken, anders zou ik spreken over een terugval van Mac naar windows🙂 .

Het hoofdstuk is gelezen en je kan terug bladeren, maar er veranderd niets meer ondanks dat alles veranderd is.

Wat zorgt ervoor dat ik toch hoop wil delen en dankbaar terugkijk?
De ‘Sau’. Mijn moeders rotsvaste geloof. Ze liet haar anker zien gedurende haar hele leven. Samen met mijn vader heeft ze mij en mijn zusje opgevoed met dezelfde les als moeder Timisela haar zonen meegeeft; God is je Anker, Je basis, Je thuishaven. Als alles anders is en elke storm heviger lijkt, blijft Hij dezelfde. Dat anker houdt je vast, helpt je om koers te houden, je reis te hervatten, jezelf wanneer de storm is gaan liggen weer te herpakken en te genieten van een kalme zee.

God geeft je rust, is je houvast, Je Sau, Je Vader én je Moeder tegelijk.

Mijn moeders geankerde geloof, gaf haar kracht en was haar rust, haar overtuiging, én haar redding. Dat is wat nu in ons verankerd is. En dus gaat het goed. Als het stormt, weet ik dat die ook weer gaat liggen, als het regent dan komt er ook weer zonneschijn. Vertrouw op je ‘Sau’.. en er is geen storm te hevig.

‘Leef je leven, geniet van alles om je heen en steek je energie alleen in positieve dingen!’

Lies Sapulette-Noija, 1953 – 2010

Door Marleen Sahetapy – Sapulette

One response to “Tijd voor een nieuw dagboek

  1. Pingback: Writing music | Henry Timisela·

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s