Ozzie

20130621-133104.jpgEr woont een jongetje bij mij in de buurt. Hij heet Ozan en zijn vriendjes noemen hem Ozzie. Dat komt omdat er een andere Ozan in dezelfde straat woont. Maar die is een jaartje ouder, hij was er dus eerder en dus mag hij als zodanig genoemd worden. Zo werkt dat nou eenmaal bij kinderen. Ozzie vindt dat niet erg, hij is ook eigenlijk wel trots op z’n roepnaam. En laatst hoorde ik zijn moeder door het openstaande raam op de eerste verdieping: ‘Ozzie! Ga je broertje zoeken, hij moet naar binnen nu!’ Zijn vriendjes hielpen hem direct en binnen vier minuten werd broertjelief thuis afgeleverd. Zo werkt dat nou eenmaal.

Ozzie komt altijd kijken als ik ga basketballen op het pleintje. Dat doe ik graag als temperatuur en verdere weersomstandigheden dat toelaten. Dat was vroeger anders, ik was gewoon altijd op het veld te vinden. Regen of geen regen. Weer of geen weer. Spelen, scoren. Met vriendjes of alleen. Dat heerlijke gevoel als de bal je hand verlaat in de richting van de ring. Zucht. Zoef. Man, ik houd echt van deze sport. Nu houd ik blijkbaar rekening met het weer. Wat een onzin eigenlijk. Ik heb in verschillende plaatsen gewoond en zocht vrijwel altijd als eerste waar zich het dichtstbijzijnde basketbalveld bevond. Het zit nu eenmaal in mijn systeem. In het huidige geval kijk ik vanuit mijn werkkamer direct uit op het sportplein.

Vorige week op een zonnige dag oefenden Ozzie en ik samen op wat vrije worpen. Hij heeft voor zijn leeftijd namelijk een goed schot in huis. Toen vertelde hij dat zijn moeder naar Turkije is vertrokken. Haar broer is namelijk bij een demonstratie in het ziekenhuis beland. Het had met de regering en met de president te maken. Die zijn slecht. Meer weet hij niet. Als het goed is gaat het nu iets beter met zijn oom en komt ze over een paar dagen weer terug. Nog een vrije worp. Dan komt de oudere zus van Ozzie om hem op te halen, want ze gaan samen boodschappen doen. ‘Tot ziens hè Henderie, morgen weer?’, lacht Ozzie terwijl hij bij zus achter op de fiets springt. ‘Is goed kerel’, roep ik terwijl de bal m’n hand verlaat. Zucht. Zoef.

Het is rotweer vandaag. Ik schrijf en kijk vanuit mijn werkkamer uit op een regenachtig basketbalveld. Ik zie Ayub, Ismael, Bahar, Wasim, Rabiye en natuurlijk Ozzie. Ze dansen in de plassen. Hun gelach klinkt mij als muziek in de oren. God bless sportpleintjes. Het zijn kleine stukjes hemel op aarde.

Henry

2 responses to “Ozzie

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s