Pluk de dag

appelsMijn grootouders kwamen uit het Oosten. Uit de Molukken. Beide geboren onder de palmbomen en beleefden hun jeugd op de Specerijen eilanden. Maakten als pasgetrouwd stel de oorlog mee. Op dienstbevel weggestuurd van de bergen naar de polder. Wie had kunnen denken dat hun toekomst in een ander land zou liggen? In De Betuwe. In Gelderland. In Nederland. Ik niet. En toch is het gebeurd. Maar wat doe ik nu met dit gegeven?

Die vraag hield me al bezig vanaf mijn tienerjaren. En nu zijn we twintig jaar verder. Ik wilde iets teruggeven. Aan de gemeenschap waar ik vandaan kom. Dat kreeg vorm in politieke activiteiten voor de RMS beweging in de jaren negentig. Jaren later hielp ik mee aan het bestrijden van Molukse school-drop outs in het onderwijs. En zo zijn er nog een aantal voorbeelden. Ik zocht een weg om iets terug te geven. Nu besef ik dat er iets terug wordt gegeven aan Nederland in het algemeen en aan de Molukse gemeenschap in het bijzonder.

Twee jaar geleden namen mijn broer Joshua en ik het initiatief om een speelfilm te maken. Over een eigentijds Moluks verhaal. Geheel op eigen kracht. Zonder fondsen, zonder subsidies. We wilden een onafhankelijke statement neerzetten. En als er al iemand is die graag praat over onafhankelijkheid, dan is dat de Molukse gemeenschap wel. Dat wilden we vorm geven. We hadden al eens eerder een no-budget speelfilm gemaakt, maar dit was van een andere orde. Nu blijkt dat het meer dan een film is geworden. Het is een beweging van zelfbewustzijn geworden. En van nog veel meer. Geloof in eigen kunnen. Versterken van je identiteit. Er is groei.

Nu blijkt dat het meer dan een film is geworden. Het is een beweging van zelfbewustzijn geworden.

MalukuCinema heeft mensen verbonden. Heeft talenten ontwikkeld. Heeft professionals een groter podium geboden. Niet alleen voor Molukkers. Maar veel meer dan dat. Want we zijn ook meer dan dat. En daar zijn we dankbaar voor. Joshua en ik hebben er zelfs een theatervoorstelling over gemaakt. Met ruim twintig uitverkochte shows in grote zalen over het hele land. Onvoorstelbaar. Maar toch. Waar het over gaat? Over het hebben van dromen. Ze laten realiseren en dat twijfel niet aan de orde is. De speelfilm ‘Jefta’ is daar van het tastbare bewijs. Na twee jaar hard werken, ups-and-downs kunnen we vertellen dat hij in een aantal landelijke bioscopen zal draaien. Ons doel is bereikt. Nog meer dankbaar ben ik over het feit dat een groter doel is bereikt. Je kunt namelijk weer geloven in jezelf. Van teruggeven is nog nooit iemand slechter geworden. Geloof me. Of het nou op de korte of lange termijn is, het heeft effect.

Mijn dank gaat uit aan alle supporters, sponsors en vrijwilligers. In het bijzonder alle medewerkers voor de speelfilm. Het is gelukt. En ergens krijg ik het gevoel dat de reis nu pas begint. De reis die ooit begon in De Betuwe. De fruitstreek waar mijn oma aan de slag ging in de boomgaarden. Ze plukte appels. Oma was geboren onder de palmboom en werd begraven onder de appelboom. En met haar vele anderen van die generatie. En ik zie die bomen. Sterk verankerd in de Hollandse polder. En ze dragen gezonde vruchten. Sommige zijn te jong om geplukt te worden. De anderen te rijp waardoor ze vallen. Wij zijn allemaal eens die boom, vaak de vruchten en gelukkig ook de wortels. De kunst is om de natuur haar werk te laten doen. Je eigen inzicht en geloof leert je wanneer je moet zaaien, moet wachten en moet plukken. En als de appel valt, dan valt ie gelukkig niet ver van de boom. Blijf groeien.

Henry

One response to “Pluk de dag

  1. Prachtig en ontroerend!

    Met vriendelijke groet, Debbie Verstuurd vanaf mijn iPhone

    > Op 6 jun. 2015 om 10:55 heeft Henry Timisela het volgende geschreven: > > >

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s