#3 Onbeantwoord

In een sjiek grand café, in een niet nader te noemen grote stad in Nederland, zit ze op een mooie leren bank. Het is best wel druk. Maar zij is alleen. Rechts van haar, een ogenschijnlijk dure designertas van een niet nader te noemen merk en op tafel een glas muntthee. Met heel veel honing. Dat dan weer wel. Daarnaast pronkt haar iPhone. En er komt een bericht op binnen. Ze glimlacht. Hij is tien minuten later.

En in deze tien minuten speelt het verhaal zich af. Ze heeft de telefoon nog in haar handen en ze zoekt een nummer op. Het is haar beste vriendin. We horen: ‘Ja… ja… hij is tien minuten later… maar ik ben nu best wel zenuwachtig, dit is de eerste keer dat we buiten het werk afspreken… ok … ok… kusjes’. Ze legt haar telefoon weer op tafel en kijkt nog even in de weerspiegeling van het buitenraam. ‘Ja, ik zie er goed uit en dit wordt echt leuk’, spreekt ze haarzelf in gedachten toe. Er is al een tijdje iets gaande tussen deze potentiële ‘lovebirds’ en de vriendschap zou vanmiddag wel eens een romantisch kantje kunnen krijgen.

Maar alsof de duivel er mee speelt komt er weer een bericht binnen op haar smartphone. Nee. Niet van hem. Maar van een ander. Van degene waar ze jarenlang gek op is geweest. ‘Huh?! Waarom hij? Waarom nu?’ Degene bij wie het begrip ‘onbeantwoorde liefde’ enorm aan de orde was. Degene die haar hart had gebroken. Maar zij was er inmiddels overheen. ‘Als hij verder kon gaan, dan kon zij dat ook’, had ze gedacht. Maar dit berichtje maakte ditzelfde hart weer zo week als tijdens die lentedag van drie jaar geleden, toen ze elkaar voor het laatst zagen. Waarom uitgerekend nu? In een fractie van een seconde werd ze getroffen door totale onzekerheid.

Gek genoeg was het aan de andere kant wel een soort van verlossing. Eindelijk. Eindelijk kreeg ze dan een signaal waar ze jaren op hoopte en waar ze stiekem toch drie jaar op had gewacht. Maar, waarom nu? Goed, hij was in de buurt en hoopte haar nog even te kunnen zien. For old times sake. In een impulsieve reactie schrijft ze hem een bericht terug. Ze drukt op ‘verzenden’ en staart nog even naar het scherm terwijl de tekst arriveert. Ze legt haar telefoon weer op tafel en kijkt nog even in de weerspiegeling van het buitenraam. Ze glimlacht en denkt: ‘Waar ben ik nou helemaal mee bezig?’

Negen minuten later. Ze legt haar telefoon terug op tafel en kijkt op. Mooie donkerbruine kijkers kijken haar aan. Ze staat op om hem te begroeten. Hij ruikt lekker. Nu zitten ze samen op de leren bank in een grand café van een niet nader te noemen stad in Nederland. Hij: ‘Ik heb iets voor je meegenomen’. Een grote glimlach verschijnt op haar gezicht, ze pakt het cadeautje uit en… is op dat moment hemels stil. Verkocht. Ze moet bijna een traantje laten. ‘Dat hij dit heeft onthouden en dit voor mij heeft gekocht’. Ze omhelst hem en voelt voor het eerst… vlinders. Ja, echt.

Op tafel gaat de iPhone weer af. Het is een bericht. Van de ander. Ze zullen elkaar morgen eindelijk weer zien.

Henry Timisela – voor Hoda Magazine

20121122-022126.jpg

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s